Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in posts
Search in pages
Filter by Categories

Είδαμε την παράσταση: «Λωξάντρα» του Σωτήρη Χατζάκη στο Θέατρο Βεάκη

OraThess Post Thumb

07/02/2019


loxandra Πιο επίκαιρη από ποτέ, η θρυλική «Λωξάντρα» από το μυθιστόρημα της Μαρίας Ιορδανίδου, «ζωντανεύει» στην ανακαινισμένη σκηνή του Θεάτρου Βεάκη και ξυπνάει μνήμες, φυτεύει σπόρους για να φυτρώσουν οι χαμένες ρίζες μας και ανασκαλεύει συναισθήματα βαθιά θαμμένα μέσα μας.

 

 

loxandra Η θρυλική κοκόνα της Πόλης, η αγαπημένη νενέκα για τα παιδιά της, όλα εκείνα που γέννησε και εκείνα που μεγάλωσε, η γυναίκα που με το όνομά της στα χείλη, ζει και πεθαίνει ο Δημητρός, ο άντρας της, εκείνη που καταργεί τη διαφορετικότητα.

 

 

Γιατί Τούρκος και Ρωμιός τι πάει να πει δεν ξέρει, «όλοι το ίδιο είμαστε», που με «Τούρκους αλισβερίσι δεν είχε» όπως το διατύπωνε και στον Τούρκο το νερουλά που δίνει θαυματουργό αγίασμα της Μπαλουκλιώτισσας για να γιάνει το μάτι του που πονούσε.

 

 

loxandra Αλισβερίσι δεν είχε με την άρχουσα τάξη των Τούρκων, γιατί με το φουκαρά τον μικροπωλητή, με τον Κούρδο που της έκοβε τα ξύλα της και με το νυχτοφύλακα του μαχαλά της είχε και παρείχε αλισβερίσι και καλά συννενούντανε και πολύ τους αγαπούσε.

 

 

 

loxandra Μια ανοιχτή αγκαλιά για τον Αρμένη βοηθό της που ερμηνεύει με πειστικότητα και μαεστρία ο Μιχάλης Μητρούσης, τη Σουλτάνα την υπηρέτριά της, που πιότερο μέλος της οικογένειας είναι, με την Ευαγγελία Μουμούρη σε μια εξαιρετική ερμηνεία, τα παιδιά της όλα, δικά της και του άντρα της γιατί όπως λέει «μητριά εμένα μη με λες».

 

 

 

loxandra «Μια τοιχογραφία της Πόλης» όπως λέει ο σκηνοθέτης Σωτήρης Χατζάκης με πυρήνα την Ελένη Κοκκίδου στον ομώνυμο ρόλο, που με διάχυτη συγκίνηση, ερμηνεύει και αποθεώνει τη Λωξάντρα, σε ένα ρόλο εμβληματικό, με τη ντοπιολαλιά των Μικρασιατών να την έχει κάνει δική της, με το τραγούδι αβίαστα στα χείλη της, το μπρίο, τη χαρά και τη δυναμικότητα της ηρωίδας να ξεχειλίζει από μέσα της.

 

 

Πλάι της και συνοδοιπόρος της ο Γιώργος Αρμένης, στο ρόλο του Δημητρού, καθηλωτικός, επιβεβαιώνει την υποκριτική του περιουσία, το μεγάλο του ταλέντο και την τέχνη του να είσαι κυρίαρχος και ταπεινός πάνω στη σκηνή.

 

 

Η μακρινή παλιά Πόλη συνθέτεται κομμάτι το κομμάτι πάνω στη σκηνή μέσα από μυρωδιές, από ήθη και έθιμα, τη μάζωξη της οικογένειας, τον πρώτο ρόλο των εδεσμάτων που αντανακλούν συναισθήματα, λύπες και χαρές, αλλά δένουν την οικογένεια γύρω τους.

 

 

loxandra Πολίτικη κουζίνα, ένα τραπέζι κυρίαρχο σκηνικό και γύρω η οικογένεια να μοιράζεται στιγμές, να χορεύει και να τραγουδά με την τραγουδίστρια Ευθαλία που ερμηνεύει με την αισθαντική της φωνή η Ελένη Τσαλιγοπούλου, μέλος της οικογένειας κι αυτή.

 

 

 

Όλοι ένα, όλοι μια γροθιά και οι παραδόσεις, τα έθιμα, οι πολίτικες συνταγές, τα τραγούδια, κληροδότημα για το μέλλον. Η κυρίαρχη μάνα, γυναίκα, αδερφή που με την εξυπνάδα και την αγάπη της όλους τους ενώνει, το δέντρο με τις στέρεες ρίζες και τα απλωμένα κλαδιά, η Πολίτισσα μάνα- η Ελληνίδα μάνα που κρατάει την οικογένεια σφιχτά δεμένη στην αγκαλιά της, μέχρι το θάνατο, «παιδιά γέννησα εγώ ή πεθαμένους, ζωή να έχω», μονολογεί η Λωξάντρα, που μες τον πόνο, τη γλυκόπικρη ζωή της, τις απώλειες, τις χαρές και τις λύπες, δεν ξεχνά να είναι μεγαλόψυχη, γενναιόδωρη και δοτική, όπως πάντα «κεράστε καλέ τον κόσμο, έτσι θα φύγει;», και βγαίνουν οι καραμέλες οι τσάρλεστον σε καλαθάκια για κέρασμα στο κοινό, και όσο κι αν προσπαθείς να συγκρατήσεις το δάκρυ που τρεμοπαίζει στα μάτια σου, το αφήνεις να κυλήσει πικρό στα μάγουλά σου και να ανακατευτεί με την γλυκιά γεύση από το ζαχαρωμένο λουκουμάκι που λιώνει στα χείλη σου, γλυκόπικρο, σαν τη ζωή, την ώρα που πέφτει η αυλαία.

 



eleutheria kambouroglouΓράφει η Ελευθερία Καμπούρογλου